Հայոց բանակի 24-րդ տարեդարձ

 Հայոց բանակի 24-րդ տարեդարձի առթիվ Իջևանի N3 հիմնական դպրոցում հայտարարվել էր արիության միամսյակ:

Դպրոցում կահավորվել է դասասենյակ, որն արտացոլում է   հայոց բանակի փառապանծ ուղին: Դասասենյակը անվանակոչվել է դպրոցի նախկին սան՝  պատերազմի դաշտում արիաբար զոհված  զինվոր՝ Մելիք Փրկիչի Օքմինյանի  հիշատակին:

Հոբելյանական ամիսը եզրափակվեց տոնական միջոցառմամբ, որը կազմակերպել էր դպրոցի աշխորհուրդը  ՄԿԱ գծով փոխտնօրեն Ն. Աթաբեկյանի, մանկական կոլեկտիվի կազմակերպիչ Վ. Նորիկյանի, զինղեկ Գ. Սառիկյանի  և օպերատոր Մ. Այդինյանի օժանդակությամբ: Միջոցառման հյուրերի կազմում էին նաև Մելիք Օքմինյանի հարազատները:  

Երկրապահ Կամավորական Միության վարչության նախագահ Մանվել Գրիգորյանի անունից  Մելիք Օքմինյանի մորը հուշամեդալ հանձնեց ԵՊՀ ԻՄ-ի տնօրեն Ս. Առաքելյանը:

Հիշում ու սգում ենք

Վշտեր կան, որոնց մոռացումը  վարդեր կբանա կենաց պարտեզում.

Վշտեր կան, սակայն, որոնց մոռացումը մայր է նոր վշտերի…

1915թ. անջնջելի հետք է թողել հայոց պատմության մեջ:  Այն այդ պատմության ամենաողբերգական էջն է,  որը մոռանալ հնարավոր չէ: 99 տարի է հայ ժողովուրդը աշխարհի բոլոր ծայրերում իր ձայնն է բարձրացնում աշխարհի խիղճն արթնացնելու և հատուցում ստանալու ակնկալիքով (չնայած հատուցումը չի բուժի վերքերը,  որոնք տարիների ընթացքում սպիի չեն վերածվել, որովհետև անընդհատ նույն տաճիկը թարմացնում է այդ վերքը): 

Աշխարհի խղճի ու անտարբերության վրա էին դրել իրենց հույս Հիտլերն ու նրա ռազմական ապարատը, երբ սանձազերծեցին II համաշխարհային պատերազմն ու մահվան ճամբարներում (Օսվենցիմ,Բուխենվալդ) հազարավոր անմեղ  մարդկանց դատապարտեցին տանջանքների ու մահվան՝  առաջնորդվելով  Հիտլերի՝   «Այսօր ո՞վ  է հիշում հայերի ցեղասպանությունը»  խոսքով:

Եվ ասում եմ ձեզ՝ ուշացածի պես.

-Մե՜ր, նախ մեր, լոկ մե՜ր ապրածը հետո վերապրեց ինքը՝ աշխարհը համայն, երբ Վիլհելմ Հաջին Հիտլերին ծնեց.  երբ Թալեաթը ծնեց Հեբբելսին.  երբ  չեթեն իրեն էսէս անվանեց, և ենիչերին կոչվեց գեստապո…

Այսօր, երբ մենք կանգնած ենք Եղեռնի 100-ամյակի շեմին, ցավով ենք հիշում դարեր շարունակ կռվախնձոր դարձած Հայաստան աշխարհի հերոսական պատմության սև  էջը, հարգում հիշատակը 1,5 միլիոն անմեղ  զոհերի, որոնց թվում էին  100-ավոր  մտավորականներ:

Հիշում ենք, հարգում, պահանջում  ամբողջ աշխարհից  դատապարտել Օսմանյան կայսրության ոճրագործությունը:

Հիշում ենք, հարգում  հիշատակն  անմեղ  զոհերի ու ասում ի լուր աշխարհի, որ Հայաստանն ու  հայ ժողովուրդը եղել են, կան ու կլինեն…

Իջևանի N 3 հիմնական դպրոցի ՄԿԱ կազմակերպիչ Ս. Մկրտումյանը այս ոգով էր կազմակերպել ՄԵԾ ԵՂԵՌՆԻ   զոհերի հիշատակին նվիրված  միջոցառումը: Հուզիչ էր մուտքը՝  գաղթականների տեսարաններով, որը ուղեկցվում էր պարուհիների անհնազանդ ու խրոխտ պարով:  Պարի վերջում նրանք պատկերեցին Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիրը:

Սերը ներշնչանքի աղբյուր

Օրերս  դպրոցում  անցկացվեց միջոցառում՝ նվիրված Կանանց միջազգային օրվան:

 

Միջոցառման կազմակերպիչ Ս. Մկրտումյանը, շեղվելով ավանդականից,  ներկայացրեց հայ նշանավոր բանաստեղծների սիրելի կանանց, որոնք կյանքի տարբեր շրջաններում ներշնչանքի աղբյուր են դարձել նրանց համար: Չէ որ գրողներն իրենց կյանքի վեպը դարձնում են գրականություն:

                               

Աշակերտները խանդավառությամբ ներկայացրին այդ վեպը, ներշնչանքով երգեցին երգեր, որոնք ստեղծվել են Սայաթ-Նովայի, ՀամոՍահյանի, Շիրազի, Սևակի և Սիլվա Կապուտիկյանի բանաստեղծությունների հիման վրա:

Հանդես՝ նվիրված հանապազօրյա հացին

Դասարանը  ձևավորված  էր  հասկերով:  Մի  անկյունում  դրված  էին  հացատեսակներ:  Հատակին փռված  էր  կարպետ,  որը  ծածկում  էր  նախապես պատրաստված  թոնիը՝  զարդարված  լավաշներով:  Մի  անկյունում  ցածրիկ  սեղան  էր,  վրան  գրտնակ,  ալյուր,  խմոր...  

 Աշակերտները  աղ  ու  հացով  դիմավորեցին  հյուրերին   ու  սկսեցին  մի  հրաշք  հանդես,  որն  ուսանելի  թե՛  փոքրիկների,  թե՛  մեծերի  համար:

Մեր  նախնիք  հացը  պաշտել  են

Աստծու  կարգին  են  դասել.

ՙՍուրբ՚ բառով հացին պատվել են

Ու  հացին ՙարդար՚ են  ասել:

Գրերի գյուտից մինչև գրատպություն

 Այո՛, մենք  կայինք նրանից  առաջ,

Քիչ թե  շատ՝  կար  հաց,

Եվ  ունեինք  ջուր,

Սակայն նա  եկավ,  որ  սնու՜նդ  սնունդ  դառնա,  

Ծնվեց,  որ  ծնենք,

Եղավ,  որ  լինենք,

Եվ  անմահացավ,  

Որ  անմահանանք...

     Օրերս    ՙԳրերի գյուտից մինչև գրատպություն՚   մրցույթ-փառատոնի  շրջանակներում դպրոցում  տեղի  ունեցավ   անմոռանալի  միջոցառում:

Մեր ուժը մեր միասնության մեջ է

Նոյեմբերի  14-ին  սովորականից  ավելի  ոգևորություն  էր  տիրում  աշխորհրդի  սենյակում:  Հավաքվել  էր  աշխորհրդի  ամբողջ  կազմը:  Նրանք  միաբերան  որոշեցին  կոչով  դիմել  դպրոցի  բոլոր  աշակերտներին  և  մասնակից  դառնալ  ՙՀայաստան՚  համահայկական  հիմնադրամի  նախաձեռնությանը:   Արագ  գրի  առան  կոչը  և  շտապեցին  ռադիոյով  հաղորդել  իրենց  մտադրության մասին:
«Սիրելի  աշակերտներ,  նոյեմբերի  22-ին  մեկնարկում  է «Հայաստան» համահայկական  հիմնադրամի  կազմակերպած  հեռուստամարաթոնը,  որը  եզրափակում  է  համահայկական  դրամահավաքը: Հանգանակված  գումարները  կուղղվեն  ՀՀ  սահմանամերձ  և  ԼՂՀ  գյուղական  շրջաններում  համայնքային  կենտրոնների  կառուցմանը:   Դպրոցի  աշակերտական  խորհուրդը  կոչ  է  անում  աջակցել  այդ  նախաձեռնությանը  և  մասնակից դառնալ  հավաքական  ուժով  մեր  հայրենիքը  շենացնելու  գործին:» 

Նրանց ոգևորությունը  փոխանցվեց  աշակերտներին,  ինչու  չէ,  նաև  ուսուցիչներին:  Մի  քանի  օրվա  մեջ  կազմակերպվեց  դրամահավաքը,  որին  մասնակցեցին  աշակերտները,  ուսուցիչները  և  դպրոցի  ամբողջ  կոլեկտիվը:  Յուրաքանչյուրն  իր  հնարավորության  սահմաններում,  բայց  որ  գլխավորն  է,   զգալով  իր  ավանդի  խիստ  անհրաժեշտությունն  ու  կարևորությունը  մեր  հայրենիքի  գոյատևման  ու  շենացման  գործում,  հավաքվեց  50500  դրամ,  որն  էլ  փոխանցվեց  «Հայաստան»  համահայկական  հիմնադրամին:  Մենք  հպարտ  ենք,  որ  մասնակից  ենք  մեր  հայրենիքի  սահմանների,  սահմանամերձ  տարածքների  ամրապնդման  ու  շենացման  գործին:

Ռոբերտ Փալանդուզյան
Մեդիա  ակումբի  անդամ  

Նախանձը լավ հատկություն է, թե՝ վատ

Բանավեճի ակումբի անդամները և  ակտիվ այլ  աշակերտներ հերթական անգամ հավաքվել էին՝  կիսելու իրենց կարծիքներն  ու  մտքերը:  Թեման ընտրել  էին  մի  քանի  ակտիվիստներ:
Հավաքվածները, ըստ իրենց  կարծիքների,  բաժանվեցին  երկու  խմբի:  Մի  խումբը  համարում  նախանձը  համարում  էր  դրական  հատկանիշ,  որը  առաջացնում  էր  մրցակցություն:  Նրանց կարծիքով  բարի  նախանձ  ունեցող  մարդիկ  միշտ  ձգտում  են  կատարելության,  ցանկանում  են  լինել  առաջինն ու  ամենալավը:

Մյուս  խմբի  կարծիքով,  ինչպիսի  որակավորում  էլ  տրվի  նախանձին՝   այն  բացասական  հատկանիշ  է:  Պարտադիր չէ  ուրիշին  նախանձելով  ձգտել  ավելիին,  կարելի  է  ուղղակի  լինել  բարի,  ուրախանալ  ուրիշի  հաջողություններով:  Երբեք  ուրիշի  նվաճումները  իրենց  անհաջողությունները  չհամարել:

    Բանավեճի  մասնակիցները  շատ  ակտիվ  էին:  Նրանցից  յուրաքանչյուրը  ցանկանում  էր ցույց  տալ,  որ  իր  տեսակետը  ճիշտ  է և  մյուսներին  փորձում  էր  համոզել:
Վերջում  բանավեճի  ակումբի  անդամները  ամփոփելով  թեման  կոչ  արեցին  բոլոր  ներկաներին  լինել  բարի,  ուրախանալ  շրջապատի  ձեռքբերումներով  և  օգնել  նրանց,  ովքեր  դրա  կարիքն  ունեն: